AMK (अलंग, मदन, कुलंग)-भाग ७

 AMK (अलंग, मदन, कुलंग)-भाग ७

                रात्री गुहेत झोपलो खरं. पण गुहेत जमिनीला वळ आलेला होता आणि बाहेर मरणाची थंडी😖. त्यामुळे रात्रभर पुन्हा एकदा थंडीने झोपेची वाट लावली होती. रात्रभर नुसती वळवळ. बरं, उठून torch लावावी म्हंटलं तर घोरत पडलेत त्यांची झोपमोड व्हायची भीती😒. असंच कुस बदलता बदलता ५ वाजले. मला वाटलं मी एकटीच जागी आहे कि काय. मग Basicवालीचापण आवाज आला. Shoes घालून झोपलो, Hand Gloves घातलेले, तरीही काहीच फायदा झाला नव्हता😝. आमचा आवाज ऐकून रात्रभर थंडीने कुडकुडत जागे राहिलेले तिघे वाटाडेपण बडबडायला सुरु झाले. आता गुहेत झोपलेले आम्हाला उठून मारायच्या आत आम्ही बाहेर निघालो. त्या तिघांनी चूल पेटवली🔥 आणि आम्ही शेकायला बसलो. अक्षतापण उठून आली. आता आमच्या आवाजाने बाहेर झोपलेले सगळे हळुहळु उठायला लागले होते. आणि त्यांना चक्कं गरम होत होतं म्हणे😓. इतक्यात प्रणोतीने वर आकाशात सूर्योदयाआधीच्या तयार झालेल्या रंगछटा दाखवल्या. मी आणि पराजक्ता उठलोच लगेच चुलीजवळून. आता माझंही blanket अंगावर घेऊन झोपता येईल या खुशीत अक्षता पुन्हा गुहेत जाऊन झोपली😄 आणि घोरायला सुद्धा लागलेली😴.
                

              इकडे मी आणि पराजक्ता सरळ गुहेच्या वरच्या भागावर गेलो आणि समोर कळसुबाई, कात्राबाई, रतनगड यांच्या मागे दिसणारी ती रंगछटा बघत बसलो. silhouette च होतं ते. 😶😶 बराच वेळ आम्ही फक्त शांतपणे ते एकटक बघत होतो. खूप वेगळा अनुभव होता तो. 😍😍निसर्गाचं ते देखणं रुप या डोळ्यांनी कधीच पाहिलं नव्हतं आणि अंतःकरणाने अनुभवलं नव्हतं. हळुहळु आता सगळे वर यायला सुरुवात झाली होती. आम्ही आपली Balcony ची जागा पकडून बसलो होतो. बराच वेळ झाला पण सूर्य बाहेर यायची काही चिन्हं दिसत नव्हती पण आता आधी दिसत असलेली गडद रंगछटा फिकी होत चालली होती. आणि सगळीकडे खचाखच 📷photo click होत होते. मधेच Northern lights मध्ये silhouette Click करायला सुरुवात झाली आणि नेमका माझ्यावेळी चिन्मय चा Phone ❗️ dead झाला. आता चांगलंच उजाडलं पण 🌞सूर्यदेव काही तोंड दाखवेनात. 

              आम्ही इकडे बसून बसून याचा अंदाज लावत होतो 🤔तो कुठून वर येणार. कळसुबाई च्या मागून कि दुसऱ्या डोंगरामागून. इतक्यात 😃त्या दोन्हीमध्ये असलेल्या V कडे आमचं लक्षं गेलं, आणि लहानपणी चित्रात काढलेला निसर्ग आठवला. 🌄 ज्यात झाडून आपण सगळेच २ डोंगरांमधून सूर्य उगवताना दाखवायचो. मग सगळ्यांनीच त्याला तिथूनच वर ये अशी विनवणी केली. त्याने देखील ती ऐकली असावी बहुतेक. मग 🌋🌋लाव्हारस जसा भेगाभेगात पसरतो अगदी तसाच नारंगी रंग आता हळूहळू आकाशात भेगाभेगात पसरताना दिसला. आणि एकदाचं त्याने डोकं बाहेर काढलं. त्यानंतर इतक्या सरसर तो वर आला कि काही सेकंदातच त्याची किरणं सरळ डोळ्यांवर यायला लागली आणि आपोआपच नजरा खाली झुकल्या😌. जवळपास १ तासापेक्षा जास्त वेळ झालेला 👀आम्ही त्याची वाट पाहत बसलेलो. पण जे काही या डोळ्यांनी पाहिलं होतं त्याचं वर्णन शब्दात मांडणं खरंच कठीण आहे. कारण या गोष्टी फक्तं FEEL करता येतात. यापेक्षा अधिक सुंदर गोष्ट मी आजपर्यंत पाहिली नव्हती. 😍😍डोळ्यांचं पारणं फिटणं हे फक्तं ऐकलं होतं, त्यादिवशी ते प्रत्यक्षात अनुभवलं. PUURRRE JOOOYYY!!! I was smiling like a crazy person.😄 I had A BIG FAT smile on my face. It literally filled my heart💖 with pure joy. One cannot describe it in words, you gotta just feel it in your heart.😊 

           तीच भली मोठी 😊 smile तोंडावर घेऊन आम्ही खाली उतरलो आणि मग पुन्हा Tent मध्ये बसून photography सुरु झाली. इकडे Food Team ने चहा आणि maggie बनवायला सुरुवात केलेली. बाकीचे सगळे निघाले पाण्याच्या टाक्याकडे. दात घासून, 😖बर्फासारख्या थंड पाण्याने तोंड धुवून सगळे परतले. रात्रीच्या राहिलेल्या भाजीमध्येच maggie बनवली होती. 😜 त्यामुळे अक्षरशः VEG MAGGIE खाल्ली. 😋 मस्त लागत होती आणि त्यात करपलेली MAGGIE तर विचारुच नका. नाश्ता झाला, Pittu पाठीला अडकवली आणि निघालो कुलंग फिरायला.

                सगळ्यात आधी पडक्या वास्तू पहिल्या. तिथे थोडं Photo Session झालं. मग निघालो Top Most पॉईंट कडे. जाता जाता एक दगड दिसला. स्फटिकासारखा आणि तोही काळ्या दगडाच्या मधोमध. आपला सह्याद्री कसा तयार झाला हा एक अभ्यासाचा विषय आहे. असो. वर पोहोचलो आणि तिथून दिसणारं अप्रतिम दृष्य सगळे आपल्या Camera मध्ये टिपायला लागले. समोर दिसत होता तो C च्या आकाराचा लांबवर पसरलेला अलंग, डावीकडे मदन चा तो traverse, ज्यावरून आम्ही आलो होतो. आणि मागे कळसुबाई, कात्राबाई, रतनगड अशी रांग. 

                 फिरत फिरत थोडं खाली आलो आणखी ४-५ पाण्याची टाकी होती तिथे पोहोचलो. टाक्यांच्या थोडं पुढे एक छोटंसं Dam च्या भिंतीसारखं construction होतं. आणि त्या भिंतीमध्ये मधोमध एक खिडकी होती. पुन्हा एकदा त्या काळच्या प्रगत स्थापत्य शास्त्राचा प्रत्यय आला. 📷आम्ही फोटोसाठी बसलेलो असताना चिन्मय त्या भिंतीमागे 🤔काय आहे हे बघण्यासाठी गेला आणि मग Basic वाली पराजक्ता गेली मग मी मग हळूहळू सगळेच तिथे गेलो. तिथे गेल्यावर चिन्मय आणि पराजक्ताला दिसले ते अवशेष. तिथे एक दगडी पन्हाळी होती, कमान होती आणि एक तुटलेलं गोमुख होतं. लगेच ते गोमुख उचलून सरांनी आणि टीम ने बसवून बघितलं. गहाळ झालेले अवशेष शोधायचा देखील प्रयत्न झाला. या सगळ्याचा असा अंदाज बांधण्यात आला कि हे देवपूजेसाठी वगैरे असलेली जागा असू शकते (अंदाज आहे हा). नंतर ते गोमुख चिन्मय ने एका व्ययस्थित जागी उचलून ठेवलं, जेणेकरून कोणी त्याची अजून वाट लावू नये. मन एक वेगळाच आनंद चेहऱ्यावर घेऊन आम्ही पुन्हा गुहेकडे निघालो🚶🏾. 



               गुहेत पोहचून Bags आवरल्या. प्रणोतीकडून Instructions मिळाले आणि आम्ही निघालो. पुन्हा एकदा समोर आल्या त्या सुंदर अश्या न संपणाऱ्या पायऱ्या😓. आमच्या आधीच Trek ३६५ group ने पण उतरायला सुरुवात केलेली. त्यामुळे थोडं Traffic Jam पण झालं होतं. पायऱ्या उतरलो, दोन फाटे फुटलेले तिथून कुंलंगवाडीची वाट पकडली आणि सुटलो. 

               आता उतरताना पुन्हा रस्त्यात भरपूर 🌳 झाडं होती. वाकून जावं लागत होतं. एका ठिकाणी खूप उतार होता आणि नुसती लाल माती होती. त्यावरून घसरत, सांभाळत, झाडांना पकडत येताना 😝😆खतरनाक मजा आली. काहीजण तर बसूनच आले घसरत. वाटेत फाटे खूप फुटत होते त्यामुळे सगळ्यांना gap न पडू देता चालायाला सांगितलं होतं. चालत चालत पुन्हा एका Patch जवळ पोहोचलो. भारीच होता तो उतरायला. आणि त्याच्यापुढे लागलेल्या पायऱ्या सुद्धा. मी अक्षतासाठी थांबलेले पण दिनेश सरांनी मला पुढे जायला सांगितलं आणि 😝अक्षताला हाकलतंच खाली आणलं. त्याच रस्त्यात मला एक खुउउउउउउउप मोठ्ठ झाड दिसलं. मी झाडाजवळ सरांना त्याच वय विचारायला थांबले. सर म्हंटले चिन्मय ला विचारू मग पुन्हा त्याची वाट बघत थांबलो. तोपर्यंत आम्ही अंदाज बांधला कि असेल 🤔 १००-१५० वर्ष पण चिन्मय म्हंटला साधारण 😝 ५० वर्षेच आहे. पुन्हा चालायला सुरुवात. एक धबधब्याची जागा आली. तिथे ज्यांना पाणी भरायचं त्यांनी पाणी भरलं. तोंडावर पाणी मारलं आणि पुन्हा मार्गस्थ झालो. 

              आता लागलं घनदाट जंगल. आणि नेमकी group मध्ये gap पडली. आणि वाडी जवळ आल्यामुळे जरा जास्तच फाटे फुटत होते. मग आमचं 😯😮एओ ओए 😯😮 सुरु झालं आणि पुढच्यांना एकदाचा संदेश मिळाला थांबण्यासाठी. मागचे आले आणि पुन्हा चालायला सुरुवात. आता मात्र सगळ्यांना आवाज न करता चालायचं होतं कारण आम्ही 🐝🐝 मधमाश्यांच्या Territory मध्ये प्रवेश केलेला. फक्त पावलांचा, पाचोळ्याचा, वाऱ्याचा, वाऱ्याने हलणाऱ्या झाडाच्या पानांचा, पक्ष्यांचा आणि किडयांचा आवाज (हे वाचून नाही कळणार, अनुभवावं लागेल 😁). जंगलातून बाहेर पडलो आणि आवाज पुन्हा सुरु😁. आता शेतं दिसायला लागलेली आणि समोरचा डांबरी रास्ता सुद्धा. पण 🚍 बस काही अजून आली नव्हती. रस्त्याला लागण्याआधी शेताजवळच एक group photo झाला. रस्त्यावर पोहोचलो आणि झाडाखाली सगळे बसले. आता बसल्यावर तोंड कसं गप्पं बसेल. लगेच खाऊ बाहेर आला आणि 😁 चरायला सुरुवात झाली. प्रणोतीच्या सांगण्यावरून कळलं कि आम्ही डॉट ३ तासात खाली उतरलो होतो😎. 

              बस आली आणि आम्हाला आंबेवाडीला घेऊन गेली. लाखन च्या घरी सगळे 😄 fresh झाले आणि अंगणातच जेवायला बसलो. जेवण आटोपलं आणि आम्ही नाशिककरांचा निरोप घेतला. परत येताना कसारा घाटाजवळ बस थांबली ☕️ चहा-कॉफी चा कार्यक्रम झाला आणि आम्ही निघालो. चहा पिऊन सगळ्यांना जोर आलेला त्यामुळे मराठी गाण्यांच्या भेंड्या सुरु झाल्या 🔊. कोण जिंकलं, कोण हरलं माहित नाही पण मजा सगळ्यांनाच आली. गाणी म्हणत म्हणत कल्याण कधी आलं कळलंच नाही. निरोप घ्यायची वेळ आली. आम्ही पुण्याला, पनवेल ला, ठाण्याला, मुंबईला जाणारी मंडळी 😛 In short डोंबिवलीकर सोडून सगळेच. निरोप घेतला आणि कल्याणला उतरलो.👐🏽 खरखरीत झालेले, इथे तिथे खरचटलेले हात आणि 😊आठवणींनी कोरलेलं मन घेऊन प्रत्येकाचा घरट्याकडे परतीचा प्रवास सुरु झाला. 
                
          असा हा AMK चा माझा अनुभव. बरेच नवे मित्र-मैत्रीण add झाले आयुष्यात आणि Facebook वर सुद्धा😜😝. पराजक्ताच्या रूपात माझ्यासारखीच वेडी असलेली मैत्रीणपण भेटली(thewF😜)😘. खूप Magical आणि अविस्मरणीय अनुभव होता हा माझ्यासाठी. आणि तो प्रत्येकाने घ्यावा असं मनापासून वाटतं. 🙏🏾 चला मग. पुन्हा भेट होईलच- आपल्या रांगड्या सह्याद्रीत!!! 😉😊

--समाप्त--

-भारती दळवी.